Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Honey bee...

Τετριμμένες σκηνές σε έργο κακοπαιγμένο.
Πεταμένα βιβλία,άδεια μπουκάλια,ξεφτισμένα όνειρα,σπασμένα γυαλιά και φτηνός καπνός.
Τρία χρόνια μετά και σε ρωτώ ξεκάθαρα... τι έχει πια μείνει;
Κι εσύ δεν έχεις καν το θάρρος να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου απαντήσεις.
Κι εγώ δε τολμώ καν να σου εξομολογηθώ όσα σκέπτομαι,τη δική μου αλήθεια.
Εσύ...ένας νεαρός με τρέλα κι όνειρα,με πείσμα,με επιπολαιότητα και πάθη,
με κάμποσους προσωπικούς δαίμονες.
Και από την άλλη,εγώ...μία κοπέλα με αισιοδοξία,με εγωισμό,με εμμονές,με μία άλλη τρέλα,εντελώς δική της.
Δύο άνθρωποι διαφορετικοί, μα κατά βάθος τόσο ίδιοι.
Άνθρωποι θλιμμένοι,μόνοι,παράξενοι,τρελοί.
Μωρό μου, το πείραμα απέτυχε κι εμείς με το ζόρι επιζήσαμε.
Τώρα απλώς πορευόμαστε,περιμένοντας καρτερικά για ένα τέλος...ή έστω για ένα time out.
Δε γίνεται τώρα να κάνουμε πίσω, είναι πολύ αργά.
Και θα το δεις. Θα'ρθει η μέρα, που όλα θα'ναι αλλιώς.
Δε θα'χουμε πια πίκρα μέσα μας, δε θα περιφερόμαστε άσκοπα στα αδιέξοδα μας,δεν θα πονάμε τόσο.
Βιώνουμε την παρακμή μας. Θα γινόταν κάποτε αυτό ούτως ή άλλως.
Εγώ δεν μπορώ να το λήξω. Απλώς δεν μπορώ. Δεν έχω τη ψυχή να το κάνω.
Πρώτη φορά που νιώθω τόσο αδύναμη κι ελπίζω τελευταία. Εάν αντέχεις...κάντο εσύ.
Τώρα είναι αλλιώς,μωρό μου. Δεν σε κατηγορώ, δε ζαλίζω τους φίλους πια για σένα,δεν έχω μέσα μου θυμό.
Το τέλος έρχεται. Το νιώθουμε πια, σχεδόν τ'αγγίζουμε.
Είναι τόσο κοντά μας.
Αν θες να ξέρεις...δεν ήθελα να γίνει έτσι.
Όμως έπειτα από τόσα λάθη δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Ξέρεις, εγώ σ'αγάπησα,σε θαύμασα,σε εκτίμησα.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι αληθινά ένιωσα για εσένα.
Ίσως ούτε καν εσύ. Εσύ,άλλωστε,τρομάζεις από τη δύναμη των συναισθημάτων.
Εγώ με σένα όμως έμαθα τι σημαίνει πρώτα έρωτας και αργότερα αγάπη.
Σε ερωτεύτηκα και απελευθερώθηκα από τους φόβους μου,ένιωσα ασφάλεια,
θέλησα να γίνω καλύτερη...μόνο για εσένα.
Αργότερα, σ'αγάπησα πραγματικά.
Αγάπησα ακόμα και τις αδυναμίες,τα λάθη,τα πάθη και την αθλιότητά σου.
Όμως πια οι δρόμοι μας δε συναντιούνται πουθενά,
τ'όνειρά μας είναι τόσο διαφορετικά πλέον.
Σκέψου όμως...πόσα μάθαμε μαζί!
Θυμάσαι τις νύχτες που ξενυχτούσαμε, διαβάζοντας βιβλία ή θεατρικά έργα;
Θυμάσαι τους δίσκους που ακούγαμε αγκαλιά,τις συζητήσεις που κάναμε για κάθε θέμα;
Θυμήσου ακόμη...τις παραστάσεις και τις συναυλίες που πήγαμε,
τα μέρη που εξερευνήσαμε και γνωρίσαμε.
Θυμήσου τις καφρίλες μας,τα ξενύχτια μας,τα μεθύσια μας
τις τρέλες μας,τις χρυσές στιγμές μας και τους χειρότερους καυγάδες μας.
Θυμήσου...σε εσένα διάβαζα τα σενάρια μου
κι εσύ σε εμένα έπαιζες τα τραγούδια που'γραφες. Καμιά φορά το κάνουμε ακόμη.
Και τότε μόνο ίσως καταλάβεις,πόσο αγαπηθήκαμε,πόσα ζήσαμε,πόσο δεθήκαμε.
Στο'χω ξαναπεί και θα στο πω και τώρα : Δεν είσαι μόνο γκόμενος για εμένα.
Είσαι και κολλητός. Μα, πάνω απ'όλα είσαι ο άνθρωπος που δε δίστασε να μου πει αλήθειες.
Είσαι ο άνθρωπος που'χε πολλές φορές τη τόλμη να με ταρακουνήσει
και να μου πει ότι έχω πιάσει πάτο,ότι κάνω μαλακίες και πρέπει να αλλάξω ρότα.
Kι εγώ είδα μέσα σου μιαν αλήθεια και μια απερίγραπτη ομορφιά.
Σ'είδα να θες να αλλάξεις, να θες να αποποιηθείς τον άσωτο εαυτό σου.
Σ'έχω δει να προσπαθείς να κόψεις τις κακές συνήθειες.
Είδα την παιδικότητα,τον αυθορμητισμό,την παρορμητικότητά σου.
Ένιωσα την αγάπη σου,την έγνοια και τη ζεστασιά σου.
Δεν ήθελα να σε φυλακίσω,ήθελα να νιώθεις ελεύθερος.
Αλλά εσύ βιάστηκες να κολλήσεις ταμπέλες σε ό,τι νιώθαμε
κι ήτανε λάθος αυτό. Γιατί τότε πιεστήκαμε και οι δυο.
Έτσι και αλλιώς, ποτέ δεν υπήρχε ηρεμία ανάμεσα μας.
Ανέκαθεν μαλώναμε για θέματα σοβαρά και ασήμαντα με την ίδια ένταση.
Kι όταν μαλώνουμε, είμαστε και οι δυο υπερβολικοί.
Συχνά λέμε λόγια που δεν πιστεύουμε,απλώς για να πληγώσουμε ο ένας τον άλλον.
Σε καταλαβαίνω σ'αυτό,γιατί είμαστε ίδιοι.
Μα,όταν πετάω τα δώρα σου,όταν καταστρέφω τα ρούχα σου,όταν καίω τα βιβλία σου
όταν σε διώχνω και κάνω σαν υστερικιά γκόμενα, είναι γιατί πονάω πολύ.
Κάθε φορά που μαλώνουμε,πονάω.
Κι ας το παίρνω στην πλάκα,γιατί φοβάμαι να σου δείξω τι στ'αλήθεια νιώθω.
Όλα αυτά με χάλασαν. Το ξέρεις;
Κάτι εσύ,κάτι οι πανελλήνιες,κάτι η τρελή μου φύσις, η ψυχολογία μου είχε πιάσει πάτο.
Κι έχασα φίλους εξ αιτίας αυτού,σχεδόν κόντεψα να χάσω κι εμένα.
Και ήπια πολύ και έκλαψα πολύ...και...και...και...
Βέβαια,δε λέω πως εσύ βγήκες αλώβητος.
Βυθίστηκες στo αλκόολ,τα τσιγάρα και τις μαλακίες.
Και έχουμε επιλέξει να ζούμε έτσι. Επιλέξαμε την προσωπική μας συμφορά.
Αλήθεια, θα σε στηρίξω και θα σε βοηθήσω. Μα, μόλις στηριχτώ κι εγώ στα πόδια μου.
Τώρα, δεν είμαι ικανή,να βοηθήσω κανέναν.
Μάλλον, εγώ χρειάζομαι βοήθεια,αλλά δεν τη ζητάω...οπότε...ξέρεις, φαύλος κύκλος.
Aπόψε που βρεθήκαμε,μου σιγοτραγούδησες το ''Honey Bee'' κι είχες τα μάτια βουρκωμένα.
Μην νομίζεις πως εγώ περνάω καλύτερα.
Μα, θέλω να σε βλέπω να γελάς. Φωτίζεται ο κόσμος, όταν γελάς.
Πάντως...μωρό μου, μπορείς να κοιμηθείς απόψε ήσυχος.
Εγώ δε θα φύγω, δε θα σε αφήσω, δε θα σε εγκαταλείψω.
Αν θυμάσαι όσα σου είχα πει πριν 1.5 χρόνο, να ξέρεις ότι ισχύουν ακόμα.
Θα μείνω να δω το τέλος μας.
Αν εσύ θες να φύγεις και μπορείς, τότε φύγε. Μη το σκεφτείς καν.
Αν πάλι θες να προσπαθήσεις, είσαι ελεύθερος να το κάνεις.
Με βλέπεις. Είμαι πάντοτε εδώ.

Μια φορά που'χαμε χωρίσει για μήνες, μου'χες πει :
''Η επιλογή είναι δική σου. Κάνε ό,τι νομίζεις με εμάς. Εσύ έχεις τη τραπούλα.''
Και πια σου λέω εγώ, πως τώρα η τράπουλα είναι ολότελα δική σου.
Παίξε, όπως πιστεύεις καλύτερα. Εγώ κουράστηκα να παίζω.

1 σχόλιο:

  1. Ανατρίχιασα και δάκρυσα διαβάζοντας το κείμενό σου... Σε νιώθω, το έζησα πρόσφατα, οι μνήμες είναι ακόμα ζεστές...
    (Και η μουσική που παίζει από πίσω ταιριάζει απόλυτα).

    Καλή χρονιά εύχομαι και ό,τι επιθυμείς! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.